Η γνωριμία, η συνεργασία και η φιλία μας με τον Θεόδωρο Αντωνιάδη, αναπτύχθηκε σ'ελάχιστο χρονικό διάστημα, όπως συμβαίνει με ανθρώπους που Την στιγμή που πρωτοσυναντιούνται διαισθάνονται ήδη ότι τους συνδέουν κοινά πράγματα. Με την λαμπρή αριστοκρατική του εμφάνιση, το ήθος, τις γνώσεις του, την ανθρώπινη ζεστασιά, τη γενναιοδωρία των αισθημάτων του, είχε βρεί στη θέση του Διευθυντή της Δημοτικής Πινακοθήκης Ρόδου έν κατ' εξοχήν (par excellence) χώρο δράσης.
     Από την άλλη πλευρά η Δ.Π.Ρ. είχε βρει στο πρόσωπο του τον σπάνιο εκείνο συνδιασμό του επαγγελματία μάνατζερ Ιδρυμάτων Τέχνης που ήταν συγχρόνως και καλλιτέχνης και Ρόδιος και μη επαρχιώτης. Ήταν κάτι παραπάνω. Ήταν πολίτης του κόσμου. Όχι απλά και μόνο γιατί έτυχε να ζήσει στην Αφρική (Zimbabwe), Κύπρο, Αμερική, Ελλάδα, αλλά γιατί οι εμπειρίες του από τις χώρες αυτές ήταν μέρος της προσωπικότητας του. Έτσι ήταν ανοιχτός για κάθε ερέθισμα που ερχόταν τόσο από τη Ρόδο, το στενό του κύκλο ή τους Ροδίους καλλιτέχνες όσο και από οπουδήποτε αλλού. Ο καλλιτέχνης για το Θεόδωρο Αντωνιάδη είχε πατρίδα αλλά η τέχνη του δεν ήταν <<πατριωτική>>.
     Πολύ γρήγορα ο Θεόδωρος Αντωνιάδης είχε γίνει <<δικός μας>> άνθρωπος και η Πινακοθήκη <<σπίτι του>>. Ώρες εργασίας δεν υπήρχαν γι'αυτόν. Επτά ημέρες την εβδομάδα, μέχρι αργά τ'απογευμάτα δούλευε προσπαθώντας να λύσει κάποιο πρόβλημα. Μόνιμο θέμα της κουβέντας μας ήταν η Πινακοθήκη, το πρόγραμμα, η συλλογή της. Γύρω από την Πινακοθήκη είχε δημιουργηθεί ένας πυρήνας ανθρώπων που στήριξαν τον πρώτο διευθυντή της.
     Κανείς όμως απ'όσους τον αγαπήσαμε και δουλέψαμε μαζί του δεν διαισθάνθηκε πόσο σύντομο επρόκειτο ν'αποδειχθεί το πέρασμα του Θεόδωρου από τη Ρόδο και την Πινακοθήκη της. Τον βλέπαμε να παίρνει αποφάσεις και να κάνει τα βήματα του με φοβερή ταχύτητα και αναρωτιόμασταν γιατί <<έτρεχε>>, αφού είχε όλο τον καιρό μπροστά του... Μάθαινε επίσης με φοβερή ταχύτητα. Γνώρισμα του ανθρώπου που έχει γνώσεις και γι'αυτό είναι ικανός ν'αφομοιώσει νέες. Είχε οράματα και συγχρόνως ρεαλιστικά σχέδια και σαφή αντίληψη των δυνατοτήτων του.
Ανασφάλεια και νευρικότητα στη δουλειά ένοιωθε ο Θεόδωρος μόνο όταν άνθρωποι αδαείς όσον αφορά την Τέχνη, τον αντιμετώπιζαν με δυσπιστία λόγω του νεαρού της ηλικίας του. Αυτά τα αισθήματα δεν τα απώθησε, τον ταλαιπωρούσαν και τα κουβέντιαζε με ανθρώπους που αγαπούσε.
Μακροχρόνια ήλπιζε να γίνει άτρωτος, φορώντας πάντα ένα διακριτικό λουλούδι στο πέτο το οποίο, όπως ισχυριζόταν, θα <<εξημέρωνε>> τελικά τον πιο <<στεγνό>> γραφειοκράτη.
     Αυτή την πλευρά του Αντωνιάδη είχα προσωπικά γνωρίσει περισσότερο λόγω της συνεργασίας μας στην Πινακοθήκη και ξέρω ότι δεν χαρίζομαι στον νεκρό, παρουσιάζοντας τον έτσι εδώ.
     Στις 19 Μαϊου 1988 (το Μάϊο με τις δύο πανσέληνους) ο Θεόδωρος πέθανε με τρόπο απαράδεκτο. Ο αποχαιρετισμός ήταν δύσκολος, οι κουβέντες έμειναν μισές, οι εκθέσεις ατελείωτες, τα σχέδια ξεκρέμαστα.
Δεν εννοούσαμε να το πάρουμε απόφαση πως από τη ζωντανή του παρουσία στην Πινακοθήκη είχε μείνει αυτό που ο ίδιος εν ζωή δεν ήθελε ποτέ να γίνει, ένα <<κάδρο>>, δηλαδή.
     Όμως ο θάνατος του μας επεφύλασσε μια μεγάλη έκπληξη: Το ζωγραφικό έργο του Θεόδωρου Αντωνιάδη. Το ένα μετά το άλλο ανοιγόντουσαν τα ρολά με τους μουσαμάδες που είχαν έρθει από την Αμερική. Με αφετηρία την τελευταία του δουλειά, που δείγμα της είχε μάλιστα προφτάσει να εκθέσει το 1986 στη Ρόδο, ξεδιπλώθηκε μπροστά μας το έργο του μέχρι πίσω στις αρχές του, πριν η Αμερική βάλει τη σφραγίδα της. Ανακαλύψαμε επίσης τον Αγιογράφο Αντωνιάδη. Μια δραστηριότητα που ο ίδιος δεν είχε αναφέρει ποτέ. Τον εκτιμητή πολύτιμων λίθων.
     Στις σημειώσεις του βρήκαμε τον ανήσυχο καλλιτέχνη που έχει συναίσθηση της πολλαπλότητας των πολιτισμών όπου έζησε και προσπαθεί όχι να βρει τον εαυτό του μέσα απ'αυτούς, αλλά, χαρακτηριστικό του <<μοντέρνου>> ανθρώπου, να επινοήσει τον εαυτό του εξ'αρχής.
Διαβάζοντας τις σημειώσεις (που γράφτηκαν στο τέλος του 1985, πάντα τις πρώτες πρωϊνές ώρες) και ρωτώντας παλιούς φίλους και δασκάλου, συναρμολογήσαμε ένα κομμάτι της προσωπικότητας του.
     Η Αφρική με τα ζωηρά χρώματα, η πληθωρική φύση, οι πλευρές των κομμένων διαμαντιών, η αυστηρή βυζαντινή διάταξη των επιμέρους στοιχείων του κάθε πίνακα, η βαριά καλλιτεχνική κληρονομιά από την αρχαία Ελλάδα, περιμένουν να <<διαβαστούν>> από τον Ιστορικό Τέχνης. Μέσα από τις σημειώσεις του καταβάλαμε επίσης με πόση σοφία κατάφερε να συνδιάσει τις προσωπικές του αναζητήσεις στο χώρο της ζωγραφικής με επιτυχημένες διευθυντικές επιλογές στην Πινακοθήκη. Έτσι τώρα ξέρουμε, ότι η επινόηση και οργάνωση της έκθεσης <<Χωροταξική οργάνωση στη Ζωγραφική>> βασίστηκε στην προσωπική του ενασχόληση με το θέμα επιβολής της ανθρώπνης <<τάξης>>, στην <<αταξία>> των μορφών, σχημάτων και όγκων της φύσης. Ήταν βέβαιος πως με το εύρος της η συλλογή της Πινακοθήκης μπορούσε, παρουσιασμένη κατά θεματικές ενότητες να μας δώσει κάποιες απαντήσεις σε παρόμοια εικαστικά και ανθρώπινα προβλήματα.
     Παρουσιάζουμε εδώ τους φίλους και μελετητές της Τέχνης αυτό που είναι παρόν από τον αγαπημένο μας φίλο και συνεργάτη. Το έργο του ζωγράφου Θεόδωρου Αντωνιάδη (1960-1988).