Ο ζωγράφος Θεόδωρος Αντωνιάδης και για ένα σύντομο χρονικό διάστημα διευθυντής της Δημοτικής Πινακοθήκης Ρόδου κατά την δεκάχρονη προσφορά του στην τέχνη πραγματοποίησε πάνω απο ...έργα.
     Την συλλογή αυτή των έργων αποτελούν κυρίως δύο ενότητες. Η μια ενότητα που αναφέρεται στα π΄ρωτα χρόνια του Θ. Αντωνιάδη στη ζωγραφική, περιλαμβάνει μελέτες και παρατηρήσεις του απο τον φυσικό κόσμο και στην συνέχεια, υπάρχει η ενότητα που την αποτελούν έργα που φιλοτέχνησε κατά την διάρκεια της παραμονής του στις Η.Π.Α. Στα έργα αυτά μεταπλάθεται ο φυσικός κόσμος με την βοήθεια της φαντασίας του.
     Με την επάνοδο του στην Ελλάδα, ο ζωγράφος Αντωνιάδης, το καλοκαίρι του 1986 σε ατομική επίθεση του πάλι στην Ρόδο, παρουσιάζει μια σειρά από αυτά τα έργα. Έτσι σήμερα χαρακτηρίζοντας αυτή την έκθεση αναδρομική, οι συνάδελφοι του, οι φίλοι του, οι συντοπίτες και ακόμη όσοι άλλοι φιλότεχνοι της Πινακοθήκης σταθούν εμπρός στα έργα του θα έχουν την ευκαιρία να εκτιμήσουν και να επανεκτιμήσουν την πορεία του στην ζωγραφική.
     Πρόθεση μου δεν είναι να αναλύσω τα έργα για τις αισθητικές τους αρετές, αυτές υπάρχουν στην ζωγραφική του Αντωνιάδη και την χαρακτηρίζουν ποιοτικά. Η αισθητική ανάλυση είναι έργο των κριτικών της Τέχνης, των οποίων τα κείμενα είναι χρήσιμα γιατί όπως λέει ο Christofer Fints αποτελούν ξεχωριστό κλάδο της πεζογραφίας που δεν έχει υποστεί ακόμη εξαντλητική εκμετάλλευση από τους καλλιτέχνες.
     Υπερασπιστής κάθε αληθινού έργου ζωγραφικής, τοποθετούμαι πάλι σ'αυτή τη θέση και σαν σε πρόλογο έρχομαι τη φορά αυτή να παρουσιάσω τον Αντωνιάδη μέσα από το έργο του, όπως ακριβώς τον γνώρισα από την πρώτη στιγμή της γέννησης του στην τέχνη. Γιατί το έργο του ταυτίστηκε με την ίδια του τη ζωή.      Το 1978 η απόφαση του να ακολουθήσει τη ζωγραφική είναι οριστική. Διακόπτει σπουδές στις Οικονομικές Επιστήμες και ρίχνεται κυριολεκτικά στην μελέτη της ζωγραφικής. Όπως είναι φυσικό, το φως αποτελεί το επίκεντρο της παρατήρησης του. Πολύ σύντομα μέσα από την Τέχνη αντιλαμβάνεται και τον συνεπαίρνει το θαύμα της ζωής.
     Το προχώρημα του αίναι εντυπωσιακό. Εργατικός, μεθοδικός, βάζει στόχους και παράλληλα με το πρακτικό μέρος της Τέχνης μελετά θεωρητικά κείμενα, που τον φέρνουν γρηγορότερα και πιο γεμάτο στην απόκτηση των γνώσεων που χρειάζεται κάθε δημιουργικός καλλιτέχνης.
     Ανήσυχος ο Αντωνιάδης αλλά ευαισθητοποιήμενος, αθόρυβος και κάπως μοναχικός, όταν καταλαβαίνει τις δυνάμεις του, ότι μπορεί δηλ. να προσφέρει στην Τέχνη περισσότερα, παίρνει μια άλλη απόφαση : Να σπουδάσει στις Η.Π.Α.
     Σπουδάζει στα Πανεπιστήμια Τέχνης του Μουσείου της Βοστώνης και ακολουθεί το Tufts και το Columbia στην Νέα Υόρκη. Μυείται στην σύγχρονη τέχνη και στις νεότερες μεθόδους παραγωγής του έργου ζωγραφικής μας. Μορφώνεται πολύπλευρα και παίρνει όλες εκείνες τις πληροφορίες που είναι χρήσιμες για τον σημερινό ζωγράφο.
     Με τα έργα που ζωγραφίζει προτείνει τις δικές του, τις προσωπικές του εικόνες, δίνοντας πλαστικές λύσεις στις εμπειρίες του, αξιοποιώντας αποφασιστικά όλο τον πλούτο από τις πολιτιστικές κληρονομιές που μεταφέρει μαζί του. Πιστεύει στις παραδόσεις, και αυτές οι παραδόσεις γίνονται τα σχήματα που προσδιορίζουν όλο το κλίμα των έργων του. Γιατί ο ίδιος έχει ζήσει και έχει μεγαλώσει ανάμεσα σε τρεις πατρίδες: Κύπρο, Ελλάδα, Zimbabwe.
     Τα βιώματα του είναι έντονα. Από την μια μεριά ο Αρχαίος Κόσμος και από την άλλη ο Σημερινός ανήσυχος Κόσμος, τον οδηγούν σε διαφορετικά κλίματα. Αυτό που τον συγκινεί βαθειά είναι τα χρώματα που τον περιτριγυρίζουν. Για εκείνα τα χρόνια, τον οδηγεί το ένστικτο να τα αναζητήσει.
     Η διάφανη ατμόσφαιρα του Αιγαιοπελαγίτικου φωτός, ο γαλάζιος ουρανός, οι βαθειές μπλε θάλασσες, του δίνουν την αίσθηση της ισσοροπίας. Και η ζωή στην Αφρική του δίνει ίδιες συγκινήσεις, από μια γωνία διαφορετική. Κάποτε στα χέρια του θάπιασε ένα Αφρικάνικο φυλαχτό, βαμμένο με χρώματα ζεστά. Αυτός ο συμβολισμός κάνει την πορεία του στα κατοπινά του έργα.
     Στην Νέα Υόρκη, στο μεγάλο αυτό κύτταρο της Σύγχρονης Τέχνης (εδώ έζησε και το μεγαλύτερο διάστημα του στις Η.Π.Α.) είναι πολύ εύκολο να αφεθεί ο ζωγράφος σε επηρεασμούς των μεγάλων Καλλιτεχνικών Κινημάτων. Τέτοιες επιλογές, δηλαδή προς επιτυχημένα πρότυπα, μέσα στο μέτρο των δυνατοτήτων κάποιων καλλιτεχνών μπορεί να είναι παραδεκτές και ορισμένες φορές ενδιαφέρουσες. Οπωσδήποτε όμως δεν μπορούν να γίνουν δρόμοι και τρόποι μίμησης, όταν μέσα από αυτούς δεν βρίσκεται ο ίδιος, ο αληθινός εαυτός του καλλιτέχνη.
     Για τον Αντωνιάδη, ζωγράφο με φιλοσοφημένη σκέψη, συμβαίνει εντελώς το αντίθετο. Αφετηρία έχει τις εμπειρίες του. Είναι οι πηγές του. Τις χρησιμοποιεί για τις πλαστικές του προτάσεις. Η συναισθηματική του φόρτιση διοχετεύεται στα έργα του. Οι μυστικές συνομιλίες με τον εαυτό του (οι διαλογισμοί του) οι φανταστικοί του κόσμοι, οι ιδέες του, υπάρχουν και αποδίδονται μέσα στην ζωγραφική του. Επιθυμία του καλλιτεχνικού του οράματος είναι το έργο να παραδοθεί στα μάτια μας αυθεντικό με όλη την ιστορική του καταγωγή. Ζωγραφίζει για να δώσει απαντήσεις πρώτα στον εαυτό του. Βλέπει μέσα του. Ξανασυναντιέται με τον εαυτό του. Επανέρχεται στα πρότυπα του.
     Εάν τοποθετήσουμε τα έργα του το ένα δίπλα στο άλλο, θα μας δώσουν μέσα σε μια ευρύτερη σύνθεση, την κινηματογραφική εικόνα της λειτουργίας της φαντασίας του. Με ποιητική ευαισθησία, μοιάζουν σαν φύλλα στο ίδιο κλαδί. Ζουν και όλα μαζί και κάθε ένα μόνο του με δική του αυτοτέλεια.
     Ο Αντωνιάδης καταφέρνει να καταργήσει τη ρουτίνα της συμβατικής απεικόνισης, ενώ αποκρυπτογραφεί και ερμηνεύει με ένα ξαφνικό δικό του τρόπο την πλευρά εκείνη των αντικειμένων που η λειτουργεία της γίνεται και η πλαστική του πρόταση. Έτσι γεννιέται και το θέμα του. Αν και γνωρίζει πως το θέμα, και τα διάφορα ψυχολογικά κλίματα του ζωγράφου, παίζουν δεύτερους ρόλους στα έργα. Μόνη ψυχολογική παρατήρηση είναι οι τίτλοι των έργων ("Midnight landing", "Blockers job", "Nameless Bay", "Flying garden", "Static motion", "Gloria", "After the rain"). Καλοβαλμένη πρόφαση του Αντωνιάδη που όμως περιχαρακώνει εκείνη τη ζωή και δείχνει τη νοσταλγία του για τα αγαπημένα πράγματα που βρίσκονται σε εκείνες τις πατρίδες.
     Χωρίς να υποκρίνεται, ζούσε μέσα στον κήπο της φαναστικής του Εδέμ που ο ίδιος δημιούγησε γιατί ο ίδιος έτσι ήταν στην ζωή. Τα έργα του είναι ο ίδιος του ο εαυτός.
     Η ερευνητικότητα του για πολλά άλλα πράγματα που δεν είχαν σχέση μόνο με την τέχνη αλλά και με τις επιστήμες, τον οδήγησαν σε μια σειρά περαιτέρω σπουδών, προσδίδοντας του πολύπλευρη ευρυμάθεια. Όπως π.χ. Γεμολογία, Business Administration και Arts Administration.
     Με τα έργα που μας άφησε μέσα σ'αυτή την δεκαετία, μας δίνει τη δυνατότητα κάποιων ακόμη σκέψεων, δηλαδή τι θα μπορούσε να μας είχε δώσει στο μέλλον. Γιατί την στιγμή που χάθηκε ήταν πολύ νέος και το έργο του αποκόβεται ξαφνικά και μένει χωρίς συνέχεια.
     Αν ακολουθήσουμε την αρχή ότι ο καλλιτέχνης όσο ζει βελτιώνεται, εξελίσσεται και προσφέρει με το έργο του στην Τέχνη, στον εαυτό του, στον κόσμο, φθάνουμε στο συμπέρασμα έχοντας στα μάτια μας την έντονη δραστηριότητα του, να πούμε ότι αναμφίβολα ο Αντωνιάδης υπήρξε από τους προικισμένους καλλιτέχνες, και αναμφίβολα θα έπαιζε σημαντικό ρόλο στη γενικότερη σύγχρονη καλλιτεχνική κίνηση.
     Πιστεύω δε ακόμη ότια αυτά τα έργα με τους τόσο προσωπικούς κανόνες του θα μένουν και θα ξαναμένουν σαν προτάσεις για νέες εκτιμήσεις από τους μετέπειτα, από εμάς.