Οταν τα δυσάρεστα νέα του τραγικού θανάτου του Θεόδωρου έφθασαν στη Διεύθυνση του Πανεπιστημίου Columbia και μάθαμε όλοι μας, καθηγητές και σπουδαστές τις συνθήκες του αυτοκινητιστικού δυστηχήματος, την δυσάρεστη έκπληξη την διαδέχθηκε καθολική συντριβή. Η παρουσία του Θεόδωρου ήταν ζωντανή ανάμεσα μας.
Πολλοί συνάδελφοι, όπως και εγώ, τον θυμόμαστε καθ'όλη την διάρκεια των σπουδών του- γιατί είχαμε συνεργαστεί θαυμάσια στα προγράμματα του Τμήματος- και διατηρούσε ζωηρή την ανάμνηση ενός χαρισματικού νέου ζωγράφου, με έντονη ενεργητικότητα, η οποία συνοδευόταν από κατασταλαγμένες προσωπικές απόψεις σχετικές με εικαστικά ζητήματα.
Ξαναδιάβασα το δοκίμιο του Θεόδωρου, με το θέμα που είχε επιλέξει να ερευνήσει:<<Η Τέχνη στον Βορρά και η Τέχνη στον Νότο>>. Επισημαίνω δύο αποσπασματικές προτάσεις, οι οποίες εκφράζουν για μένα τον πυρήνα των διαλογισμών και των συναισθημάτων του Θεόδωρου, στοιχεία που μέσα από αυτά άλλωστε, υποδήλωνε και τους προσανατολισμούς του.
<<Είναι γνωστό>>, έγραφε, <<ότι το έργο τέχνης για να γίνει σημαντικό, οφείλει να περιλαμβάνει, σε μεγαλύτερη ή μικρότερη αναλογία, την διατυπωμένη έκφραση του υποσυνείδητου, όπως επίσης και την ικανότητα του καλλιτέχνη να προσδιορίζει με συνειδητό έλεγχο τις κριτικές του παραμέτρους>>.
Σε άλλο σημείο ανέφερε: <<Κι έτσι οι Έλληνες δημιούργησαν τον επιθετικό προσδιορισμό <<ενθουσιαστικές>> προκειμένου να περιγράψουν όλες αυτές τις <<τέχνες>>... έναν όρο που σχηματίζεται από το επίθετο <<ένθεος>> και σημαίνει <<διά μέσου του θεού>>, όπως και <<από τον θεό>>.
Η ζωγραφική του Θεόδωρου ήταν γεμάτη οράματα και ζωτικότητα. Το εύρος και η απήχηση των απόψεων του, κυμαίνονταν μέσα σ'αυτά τα πλαίσια των προϋποθέσεων. Είναι μεγάλη απώλεια για μας, να μην μπορέσουμε να παρακολουθήσουμε την άνθηση τόσων προσδοκιών που είχε δημιουργήσει.