"Στην Αρχαία Ελλάδα η λέξη για τις Τέχνες ήταν <<τέχναι>> (ελλην. στο κείμενο), λέξη που θα μπορούσαμε στα αγγλικά να μεταφράσουμε ώς τεχνική. Πιστεύω οτι δεν ήταν απλώς μια σύμπτωση αλλά στην προσπάθεια απόδοσης του ελέγχου του τεχνικού παράγοντα, η λέξη σήμαινε λιγότερο ή περισσότερο τα πάντα. Εάν κάποιος ήταν μοιραίο να δημιουργήσει υψηλή τέχνη, το κατόρθωνε. Δεν ήταν πρόβλημα γι'αυτόν, γιατί η ικανότητα να δημιουργήσει σημαντική και γεμάτη ποίηση τέχνη - με τους εικαστικούς όρους- ήταν στοιχείο με το οποίο ο καλλιτέχνης είχε ποικοδοτηθεί από την γέννηση του ή δεν είχε. Εάν ο δημιουργός δεν είχε γεννηθεί με αυτό το <<δώρο>> από τους θεούς, όσο και αν προσπαθούσε, δεν θα κατάφερνε και σπουδαία πράγματα. Από την άλλη πλευρά εάν είχε αυτή την <<δωρεά>>, όλα θα εξελίσσονταν με φυσιολογικό τρόπο και θα κατόρθωνε να δημιουργήσει σημαντικό εικαστικό έργο με ποιητικό τρόπο. Έτσι οι Έλληνες δημιούργησαν τον επιθετικό προσδιορισμό <<ενθουσιαστικός>>, για να περιγράψουν αυτή την κατάσταση, όρος που χρησιμοποιείται άλλωστε ευρέως στο δυτικό πολιτιστικό λεξιλόγιο. Αυτός ο όρος προέρχεται από τις λέξεις <<εν-θεος>> που σημαίνει μέσω του θεού και από τον θεό. Γι΄αυτό εκείνο που απασχολούσε τον καλλιτέχνη ήταν να επιτύχει έναν υχηλό βαθμό τεχνικής ικανότητας, μέσω της οποίας και με την συνδρομή του <<ενθουσιαστικού>> παράγοντα, θα ανέπτυσε την δυνατότητα να δημιουργήσει εικαστική ή άλλου τύπου ποίηση."