Όμως, στο νησιώτικο τραγούδι, το πιο εντυπωσιακό είναι να εντοπίσει κανείς -στο μουσικό επίπεδο- τις επιδράσεις και τα ίχνη αυτών που έχουν περάσει από την περιοχή. Είναι βέβαια γνωστό ότι αυτή η άκρη της Μεσογείου υπήρξε από την αρχαιότητα το σταυροδρόμι θαλάσσιων δρόμων, η πύλη του τότε γνωστού κόσμου -και της Δύσης αργότερα- στα εμπορικά και πολιτιστικά προϊόντα (μεταξύ αυτών και η μουσική), που ερχόταν από την Ανατολή. Όμως, στο τραγγούδι αυτής της περιοχής εντοπίζονται και οι πρώτες μουσικές επιδράσεις της Δύσης.
   Οι Σταυροφόροι (Γάλλοι, Γενοβέζοι και κυρίως οι Ενετοί) λ.χ. που κυρίεψαν (και αρκετοί παρέμειναν στο νησιώτικο χώρο), ανάμεσα στα άλλα, έφεραν μαζί τους κι άφησαν κληρονομιά ορισμένα από τα βασικά στοιχεία του νησιώτικου τραγουδιού όπως υπάρχει σήμερα: μουσικά όργανα (βιολί), χορούς (μπάλος), μελωδίες, μουσικές και κυρίως ποιητικές φόρμες (ρίμα), ενώ αυτοί πήραν μαζί τους το 15σύλλαβο στίχο για να τον χρησιμοποιήσουν στα λαϊκά τους τραγούδια (Γάλλοι).
   Πρόκειται για ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αλληλεπίδρασης δύο σχετικά μακρινών, κατά τα άλλα, μουσικών πολιτισμών.