Mε την ίδια λογική, στην ελληνική μυθολογία υπάρχει ένας βαθύτερος ιστορικός πυρήνας, ενώ πολλοί από τους μύθους που τη συγκροτούν στην ουσία αντανακλούν διαπιστώσεις, πεποιθήσεις και τη γενικότερη κοσμοθεωρία των αρχαίων για τον τότε γνωστό κόσμο. Έτσι λοιπόν, το Αιγαίο Πέλαγος και οι γύρω περιοχές αναδεικνύονται μέσα από τους μύθους ως το λικνό του ςλληνικού πολιτισμού. Εδώ τοποθετείται και η γέννηση της μουσικής και του χορού και συγκεκριμένα στην Κρήτη, όπου -κατά το μύθο- οι Κουρήτες χόρευαν χτυπώντας ρυθμικά όργανα για να σκεπάσουν τα κλάματα του νεογέννητου Δία, προστατεύοντας τον έτσι από τον πατέρα Κρόνο, ο οποίος έτρωγε τα παιδιά του. Ο Απόλλωνας, ο θεός του φωτός, της μαντικής και της μουσικής, Φοίβος και Μουσηγέτης (αρχηγός του χορού των Μούσων), γεννήθηκε από το σμίξιμο του Δία και της Λητούς σε ένα ξερονήσι στο κέντρο του Αιγαίου, την ιερή Δήλο. Από τον Απόλλωνα δε και τη μούσα Καλλιόπη γεννήθηκε ο Ορφέας, ο μεγαλύτερος μουσικός της ελληνικής μυθολογίας, ο οποίος πήρε μέρος στην Αργοναυτική εκστρατεία, δίνοντας το ρυθμό στους κωπηλάτες με τη λύρα του, ενώ η μελωδία του γαλήνευε τη θάλασσα και σκέπαζε το τραγούδι των Σειρήνων. Μετά δε τον τραγικό του θάνατο, κατασπαραγμένος από Μαινάδες της Θράκης, το κεφάλι του ξεβράστηκε στη Λέσβο.
   Όλες αυτές οι αλληγορίες μαρτυρούν απλά ότι στον κόσμο της θάλασσας, και του Αιγαίου ειδικότερα, η μουσική και το τραγούδι είναι ένα αρχέγονο προνόμιο , μια γλώσσα έκφρασης τόσο παλιά όσο και η ιστορία αυτού του τόπου. Θα μπορούσε μάλιστα κάποιος, μελετώντας τα τραγούδια διαφόρων εποχών σε όλες τις περιοχές όπου έφτασαν οι θαλασσινοί δρόμοι που χάραξε το ελληνικό στοιχείο, να ανασυγκροτήσει μια άλλου είδους ιστορική διαδρομή, έτσι όπως τη βίωσαν και τη συνειδητοποίησαν οι κάτοικοι αυτής της μικρής θαλασσινής μεριάς, στο μυχό της Αν.Μεσογείου. Και ίσως αυτή η οπτική της ιστορίας έχει να μας πει περισσότερα απ'ό,τι μας λέει η επίσημη ιστορία, με την απαρίθμηση χρονολογιών και στεγνών γεγονότων. Πιθανόν και πιο αληθινά, γιατί θα είναι από την ανθρώπινη σκοπιά, και μάλιστα τραγουδισμένα από τους πρωταγωνιστές των γεγονότων ή -πολύ περισσόερο- από ανθρώπους που αισθάνθηκαν πάνω στο πετσί τους τις επιπτώσεις όσων συνέβαιναν κάθε τόσο σε τούτο τον πολύπαθο χώρο. Και όπως είναι γνωστό, ο πόνος, το πάθος και ο σπαραγμός γεννάει το τραγούδι που ακουμπάει τις καρδιές, το τραγούδι που μένει.