Η μοίρα των περισσότερων νησιωτών είναι το μπαρκάρισμα, ο ξενιτεμός. Οι αγάπες και οι οικογένειες κόβονται στα δύο.
   Οι άντρες με το που ενηλικιώνονται πάνε στα καράβια για την αναζήτηση τύχης, πλούτου, γνωριμίας με άλλο κόσμο και ζουν με τη νοσταλγία της επιστροφής.
   Οι γυναίκες που μένουν πίσω, με τη μοναξιά και την ερωτική στέρηση, ζουν την απουσία, την κοινωνική υποβάθμιση και τον εφιάλτη του κινδύνου να φάνε τα μαύρα κύματα τον αγαπημένο τους.
   Η βίωση αυτών των συναισθημάτων είναι ίσως το ποιο δυνατό στοιχείο, που τροφοδοτεί με τον τραγικότερο τρόπο τη λαϊκή έμπνευση στα τραγούδια της ξενιτιάς. Τραγούδια φτιαγμένα από τις γυναίκες, αλλά και από όλη την κοινωνία που παρέμεινε στο νησί - που συμμερίζεται και ταυτίζεται με τις απόψεις των γυναικών - προβάλλοντας την εικόνα της μοναξιάς και του αδικημένου θύματος απέναντι στα δεινά της ξενιτιάς.
   Για λογαριασμό του ξενιτεμένου, πάλι τραγουδούν αυτοί που μένουν πίσω. Σε περίπτωση ακούσιας παραμονής του στην ξενιτιά, παρά τις αντίθετες διαβεβαιώσεις στην αναχώρηση του, το φαινόμενο αποδίδεται σε πλάνη και μαγεία και ερμηνεύεται μυθικά με την επέμβαση μιας ξένης γυναίκας, κόρης μάγισσας.